مجنون تر از لیلی  شیرین تر از فرهاد

ای عشق از آتش اصل نسب داری

از تیره ی دودی  از دودمان باد

آب از تو طوفان شد  خاک از تو خاک سر

از بوی تو آتش در جان باد افتاد

هر قصه بی شیرین چون بیستون ویران

هر کوه بی فرهاد کاهی به دست باد

هفتاد پشت ما از نسل غم بودند

ارث پدر ما را  اندوه مادر زاد

از  خاک ما در باد بوی تو می آید

تنها تو میمانی ما میرویم از یاد

ماه من ، غصه چرا ؟!

آسمان را بنگر ، که هنوز ، بعد صدها شب و روز

مثل آن روز نخست

گرم و آبی و پراز مهر ، به ما می خندد ،

یا زمینی را که ، دلش از سردی شب های خزان

نه شکست و نه گرفت !

بلکه از عاطفه لبریز شد و

نفسی از سر امید کشید

و در آغاز بهار ، دشتی از یاس سپید

زیر پاهامان ریخت ،

تا بگوید که هنوز ، پر امنیت احساس خداست !

ماه من ، غصه چرا ؟!

تو مرا داری و من

هر شب و روز ،

آرزویم ، همه خوشبختی توست !

ماه من ! دل به غم دادن و از یاس سخن ها گفتن

کار آن هایی نیست ، که خدا را دارند ...

ماه من ! غم و اندوه ، اگر هم روزی ، مثل باران بارید

یا دل شیشه ای ات ، از لب پنجره عشق ، زمین خورد و

شکست .

با نگاهت به خدا ، چتر شادی وا کن

و بگو با دل خود ، که خدا هست ، خدا هست !

او همانی است که در تارترین لحظه شب ، راه نورانی امید

نشام می داد ...

او همانی است که هر لحظه دلش می خواهد ، همه زندگی ام ،

غرق شادی باشد ...

ماه من !

غصه اگر هست ، بگو تا باشد !

معنی خوشبختی ،

بودن اندوه است ... !

این همه غصه و غم ، این همه شادی و شور

چه بخواهی و چه نه ، میوه یک باغند

همه را با هم و با عشق بچین ...

ولی از یاد مبر ؛

پشت هر کوه بلند ، سبزه زاری است پر از یاد خدا

و در آن باز کسی می خواند

که خدا هست ، خدا هست

و چرا غصه ؟! چرا ؟!

عشق اونيه که

تو آسمون دلت بهترين ستاره تو به نام اون مي کني

عشق اونيه که

مي خواي اون بشه مهتاب شبها و خورشيد روشن زندگيت

عشق اونيه که

موقع دلتنگيهات مثل ابر پر بارون

آسمون دلت رو تصاحب مي کنه

عشق اونيه که

با ديدنش حس ميکني يه پروانه تو دلت داره پر پرميزنه

عشق اونيه که

يه حس پاک بهت بده اسموني اسموني

عشق اونيه که

هيچ وقت نمي توني فراموشش کني.........

یکی بود یکی نبود

زمانی که هیچ آدم زنده ای روی زمین نبود!

توی یک جزیره ی دور

چندتا دوست بودند

عشق - دروغ - طمع - دیوانگی - مهربونی - دانایی - کودکی - تنبلی.همشون  از روی بیکاری دور هم

جمع شده بودند!

تصمیم گرفتند یک بازی کنند تا بیشتر از آن حوصله شان سر نره

قایم موشک.

دیوانگی چون عقلی تو سرش نبود تصمیم می گیره چشم بزاره!

۱.۲.۳......

همه شروع می کنن به قایم شدن.

طمع خودشو تو کیسه ای که واسه خودش درست کرده بود پنهان می کنه.

کودکی می ره بالای درخت

دروغ می ره ته چاه و مهربونی می ره روی ابرها.

دانایی خودش و تو مسئله هاش غرق می کنه که دیوانگی فریاد می زنه : ۹۷. ۹۸ ....

ولی هنوز عشق پنهان نشده که دیوانگی گفت: ۱۰۰

و عشق پرید پشته بوته ی گل رز!

دیوانگی شروع به پیدا کردن همه می کنه.

اول از همه تنبلی رو پیدا کرد. آخه اون اینقدر تنبل بود که حتی قایم نشده بود و سرجاش خوابیده بود.

بعدش کودکی رو از بالای درخت و طمع و تو کیسه و دروغ گو رو ته چاه و مهربونی رو ابرو .....

حالا دیوانگی همه رو پیدا کرده و فقط عشق مونده!

همگی گفتند: اگر بتونی عشق رو پیدا کنی تو برنده ای!

طمع در گوش دیوانگی گفت: عشق در پشت بوته های گل رز پنهان شده است. دیوانگی چوبی برداشت و در

بوته ها فرو کرد! فرو کرد و فرو کرد تا اینکه...

صدای کسی بلند شد: آخ.

عشق فریاد زد: کور شدم!دیوانگی به زمین افتاد و گفت: مرا ببخش. من نمی خواستم. من....

عشق گفت: اگر می خواهی تو رو ببخشم از این پس راهنمای من شو...

و این چنین شد که عشق برای همیشه کور شد و دیوانگی راهنمای او....

برای من هنوز هم ٬  تو مثل یک خیال خوب

 میان  یک شب سپید ٬ شبیه  یک نیایشی ...

 برای من همیشه تو٬ از آسمان رسیده ای

 زلال و آبی و رها به رنگ پاک ابرها ...

 که از خدای آسمان به قلب من نشسته ای

 برای من هنوز هم ٬تو حس خوب بودنی

 پر از طنین امن عشق ٬ خود مقدس منی

 برای من هنوز هم تو مثل یک نیایشی

 عمیق و آبی و شریف   وسیع و سبز و سر بلند

 که می رسانی ام به اوج

 که می نشانی ام به نور

 که می سپاری ام  به عشق ...

زندگی بافتن یک قالیست

                   نه همان نقش و نگاری که خودت میخواهی

                                       نقشه از قبل مشخص شده است

                                                         تو در این بین فقط می بافی

           نقشه را خوب ببین

                                                     نکند آخر کار

                                          قالی زندگیت را نخرند...